عاشقانه‌ترین فیلم‌های ۲۰۰۹ عاشقانه‌ترین فیلم‌های ۲۰۰۹
اگر به دنبال جدیدترین فیلمهای رمانتیک و عاشقانه هستید کلیک کنید
ترتیل کامل قرآن
ترتیل کامل قرآن کریم
با صدای استاد شهریار پرهیزگار
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
باز تو آمدی!
شنبه 6 مهر ماه سال 1387

       

 

         

 

 

 

 

 

 

 

 

          باز تو آمدی                                باز بهار آمد  

 

 

 

 

           باز صدای خنده هایت گوش فلک را کر کرد  

 

 

 

 

 

      باز درگوشم زمزمه کردی         دوستت دارم  

 

 

 

 

 

                       و من باز باور کردم  

 

 

 

 

 

                     باز ناباورانه باور کردم  

 

 

 

 

 

                     بهار را ;خنده را و تو را  

 

 

 

 

 

                      باز رقص مرگ را پذیرفتم 

 

 

 

 

 

                 باز تلخی ها را فراموش کردم  

 

 

 

 

 

                 فراموش کردم که روزی  

 

 

 

 

 

           به باغ دلتنگی هایم رنگ خزان پاشیدی  

 

 

 

 

 

 

                      فراموش کردم که تو بودی 

 

 

 

 

 

                        که به اشک هایم خندیدی  

 

 

 

 

 

                           و به نگاهم پشت کردی  

 

 

 

 

 

                       فراموش کردم خزان دیروز را  

 

 

 

 

 

             و باز ناباورانه باور کردم بهار امروز را  

 

 

 

 

 

 

 

خسته
پنجشنبه 21 شهریور ماه سال 1387

من از همه جا بریده و خسته                  

 

     

                                       درهای دو عالم روی من بسته

 

 

 

 

بی هم نفسی نمی شود دردم               

 

 

 

                                               من از همه یار و یاوری سردم

  

 

 

 

 

دردم ز تب وصال یارم نیست              

 

 

 

                                        بل یار و وفای آن به کارم نیست

 

 

 

 

 

من از غم عشق خاکی ام آزاد             

 

 

 

                                              کین داغی بی نشان برم بر باد

 

 

 

 

 

من از غم این زمانه بیمارم                 

 

 

 

                                           هر شام در این بستر خواب بیدارم

 

 

 

 

 

بینم که چگونه شمع در آب است      

 

 

 

                                           پروانه نمی گزد ککش،خواب است

 

 

 

 

 

بینم که چگونه این تباهی ها               

 

 

 

                                        از دامن او بشسته پاکی ها

 

 

 

 

 

آتش به لب شکوفه ی خاموش                

 

 

 

                                           تنگش گرفته دربر و آغوش

 

 

 

 

 

بینم که که چگونه کوبدش بر خاک         

 

 

 

                                              این وادی پر نشیب،این تریاک

 

 

 

 

 

این آینه در آتش یک حادثه می سوزد 

 

 

 

                                            تک جاده و تک آدم از بهر بهشتش فوزد

 

 

 

 

 

از چادر شب کشیده رخ خورشید 

 

 

 

                                               هیچش نه ستاره و نه مه رخشید

 

 

 

 

 

بینم که در این سیاه ظلمت ها  

 

 

 

                                              در هم شکنان شکسته حرمتها

 

 

 

 

 

ای زن بکشید گر رضا از سر تو چادر 

 

 

 

                                              گر بر سر تو شراره زد مأمور

 

 

 

 

 

اینک چه تفاوتی بود در آن  

 

 

 

                                         کز چادر و روسری شدی نالان

 

 

 

 

 

دیروز زباحجابی ات دلخور  

 

 

 

                                     امروز ز بی حجابی ات حد خور

  

 

 

 

 

هر آینه بر سر جهان خشم است  

 

 

 

                                        دردیست ،دوای آن بگو چشم است

 

 

 

 

 

بگشا دو دیده بر همه عالم 

 

 

 

                                          بین خیمه زده سراسرش ظالم

 

 

 

 

 

شمشیر نگاه توست برنده  

 

 

 

                                پس ضربه بزن چو شیر غرِِِِّنده

 

 

 

 

 

نگریز زبرق شعله ی آتش  

 

 

 

                                         در ایست،بشو بر این بلا آبش

 

 

 

 

 

نه!..آتش و آب نیست چاره ی مردم 

 

 

 

                                           از بهر خموشی اش بمان ،نشو هیزم  

 

 

 

 

 

 

ناشنوا
چهارشنبه 13 شهریور ماه سال 1387

         

    باز می نوشم از باده ی سرزنش های بلند و ابدی   

 

 

 

 

           

             باز در حاشیه ی گمشده ها می شکنم

 

 

 

 

                 می پرم روی سه کنج  

 

 

 

               انزوا می طلبم ,انزوا می طلبم

 

 

 

 

       ساعت رفتن لب های همیشه تر را می شمرم 

               

 

 

 

 

                  ساعت گم شدن مردم آماده به پند

 

 

 

 

                         می زنم زل به زمین  

 

 

 

                مظهر سنگ و سکوت های سنگین

 

 

 

 

                می نویسم رنگ خاکستری را روی زمین 

              

 

 

 

              شرم باد بر شما که زمین را می گریانید!

 

 

 

 

                     و می اندوزید کینه ها را  

 

 

 

 

               و این (مگر نگفتم)های شما  

 

 

 

           چه نوازش های تلخی می ریزد در گوش ها

 

 

 

                  و دلم می خواهد بر سر قله ی حرف 

                                  

 

 

 

                                    نزد دریای صدا

 

 

 

 

                           پیش سرو سرزنش  

            فریاد زنم:

 

 

 

 

                                                 من ناشنوایم

 

 

 

***************************************

 

 

به همه ی آنهایی که سرزنش را تنها بهانه ی صحبت می دانند 

 

 

 

 

 

 

 

 

            

 
 





Powered by WebGozar