من پر از شور من پر از شعر

من پر از حس شکفتن

در درون نطفه ای تنگ

در اتاقی سرد و بی رنگ

وانگار در این پوست بی نفس مسدود

 نمی شود زندگی شاعرانه کرد

وانگار در میان لاشخورهایی که آب از دهانشان جاریست

 نمی شود مرد در خود و در دیگری زاده شد

ودر این گورستان قلبهای قدیمی تلمبار شده

نمی شود انگار عاشق شد

در مقابل این چشمان همیشه باز و پرسشگر

نمی شودراه رفت،نفس کشید،خندید بی دغدغه

وحتی خودت را هم می خرند

ونمی شود تنها شد با این خودخیانتکار

نمی شود...

تا ابد نمی توانیم بدون این صداهای گنگ و هشداردهنده

درون خودمان،با خودمان،وبرای خودمان زندگی کنیم!

دوباره تجربه خواهم کرد خودم را درون خودم