و این بار می سرایم

                                   برای تمام چشم های آسمانی

           و این بار می سرایم

                  در ستیزه با همه ی اشک هایی که بیهوده می ریزند

       در ستیزه با همه ی پائیز ها        همه ی برگ های خشک

          در نبرد با زشتی و کینه و پلیدی

                                   نزد خانه تکانی دل های روحانی

و این بار با بوی بهار می سرایم

                                      واین بار جاودانه می سرایم

        اینم از ۷سین وبلاگ ما

            دخترک خنده کنان می رفت

              ونگاهش به افق بود

           آنچنان مست و پر از شور

      که صدف هم به وجودش غبطه خور بود

              عابران مست تماشا

               دختران رنگ تعجب

             آسمان حس حسادت

          وزمینش می بالید به او

        آبشار از سر گیسویش جاری

         آفتاب در پس چشمانش قایم

            ونگاهش کاری!

              رنگ چشمش نایاب

            مثل یک نقطه ی نورانی

             هر کسی بیلی در دست

         صورتش را به جراحت بردند

                  تیغ حرفان حاضر

                گوش بی در درکار

                 پچ پچ بی بردار

             خواستند که غمش بندازند

               هدیه هاشان اشک

                 ولی او می خندید

               همچنان می رقصید

                   قاصدک در باد

                     دخترک آزاد

                   همگان فریاد

                 قاصدک می غلتید

           وتبر بوی شکست می دید

                همه از او گردان

                جز خدای منان

               وکسی هیچ نفهمید

              کسی هم هیچ نپرسید

        این دخترک پرتپش خوش دل و زیبا

       چه غمی در دل دارد!؟...

غروب های جمعه دل تنگم مثل ابر 

مثل آسمان گرفته, خاکستری رنگم

آدم ها مثل سایه هایی تاریک

 می گذرند و نمی پرسند از دل تنگم

و من تنها به آسمان و غروب می اندیشم

 آه! خورشید که می رود آب می شود دل سنگم

غروب های جمعه تو بودی در کنارم

 ای فرشته ی مهربانی ای مادر قشنگم

می نشستی به بالینم چه گرم

 سر به شانه می نهادم, نه انگار که دل تنگم

و تو در یک غروب جمعه رفتی و من

برای همیشه غروب های جمعه دل تنگم

به یاد نوشین             

به زبان مرجان

***************************