غروب های جمعه دل تنگم مثل ابر 

مثل آسمان گرفته, خاکستری رنگم

آدم ها مثل سایه هایی تاریک

 می گذرند و نمی پرسند از دل تنگم

و من تنها به آسمان و غروب می اندیشم

 آه! خورشید که می رود آب می شود دل سنگم

غروب های جمعه تو بودی در کنارم

 ای فرشته ی مهربانی ای مادر قشنگم

می نشستی به بالینم چه گرم

 سر به شانه می نهادم, نه انگار که دل تنگم

و تو در یک غروب جمعه رفتی و من

برای همیشه غروب های جمعه دل تنگم

به یاد نوشین             

به زبان مرجان

***************************