این درد کهنه ی بی التیام                       

             روحم برد عاشقی را کرد بر من حرام

                     با هر نگاه و با هر تشر                         

                 می شود تازه می شود تازه تر

                 بی خنجروبی نیزه و بی چاقو                   

               مرا می کشد،در هر لحظه واز هر سو

                     نیست شادی که درد نشود                        

                  با این غم کهنسال سرد نشود

                 نیست شیرینی که شور نشود                    

                  با این نفس تلخ دور نشود

                  می زیم اگر زیستن باشدحرام                    

                   می میرم اگر مردن باشد به کام

          پلک می شود سنگین که از این جهان پر بگیرم

         ور نه تا لحظه ی عمر بدین درد بی التیام اسیرم

         می روم...می روم از این زمانه به در... بی دردسر

        می روم تا رها شوم از این شر... از این شرر