تواز هرس هم قطاری هایت قد می کشی

تو در آن هوای نا مطبوع نمی رویی!

امّا بهار که می آیی در لطافت بهاری شهر ما شکوفا می شوی!

تو ای غنچه ی امید من...!

نگذار که گلبرگ ها فریبت دهند

ودر تجمل باغ های بی صدای بی نفس پر از پذیرایی گم نشو...

بگذار از هوایی که سلام و بوسه های من در آن جاریست تنفس کنی

و این سینی های پر از تنفس بدبو را کنار زن

ای غنچه ی امید من...!

تو را این هوای زاده ی طبیعت زیبا منش خوش است

بیا و از پس همه ی آن رنگ های بی رنگ