شاید به قدر نقطه ام

                         شاید به قدر کافی ام

 شاید صدای وحشتم

                       شاید سکوت پاکی ام

  من روی خط مادگی

                     من در سرای فانی ام

وقتی خدا از گل معما آفرید

                    در حل آن هیچش نبود آسانی ام

وقتی مرا چون میخ بر روی بدن می کوفتند

                   بر من نشد،من می روم یا در سرای باقی ام

صد پند از این خاک ها برمن رسید

                            من همچنان در پرتوی نادانی ام

من این من بی اصل را جان می برم

                 امّا نمی دانم هنوز ...من ناجی ام یا جانی ام؟

سارق بیامد روح من را در ربود

             حجت کجاست؟ من سارقم یا این من روحانی ام

باران بشست هر شوخ بر این تن نشست

                        من این تنم یا آن شب بارانی ام؟

من را به جرم پرسشم حد می زنند

                          شکوه نباید بر حکم،خودبانی ام

زنده برای زندگی حد می زند

در این سززمین ناشناخته

نه راه پیش مانده،نه پس!

من نه اینم که از ارتعاش تارها ساکن ترم

من می آیم از شلوغستان نگاه

می شکنم اکنون در این حباب تنگ

تا کی شکستن و سکوت؟

تا کی تماشای هوس؟

من را در این نبودن بودن ها اتاقی داده اند

با حسرتم بر سردرش نوشته ام

دیگرم غربت و تنهایی بس!

جز سرزنش، دروغ،چیزی نمی آید به خلق

کاشم نبود این گوش

نمی شنودم گفت کس!

من از تمام راه ها بیرون شدم

راهی نمانده بر دلم

جز راه یأس!

تمام برگ های من در این هوا پژمرده شد

خشکم و خالیم

چیزی نمانده بهر هرس!

نجات تنم به دست خودم میسر است

روزی که کلید یافته شود